Ceramika – jak urządzić dom

Najpiękniejsze kuchnie to te, które z potrzeby serca, z pasji ich właścicieli. Nie poddają się one ściśle konkretnym stylom. Mówi się o takich wnętrzach, że mają duszę. Jak budować styl naszej kuchni, aby mimo zmieniających się mód zawsze pozostała piękna, funkcjonalna i ponadczasowa?

Na to pytanie znajdziecie odpowiedź, zapoznając się z krótką charakterystyką poszczególnych stylów i reprezentującymi je kuchniami.

Zanim przystąpimy do urządzania kuchni, zastanówmy się, w jakich wnętrzach czujemy się najlepiej, jakie lubimy kolory i dodatki.

Pamiętajmy, że otwarta kuchnia powinna pasować do stylu całego domu. Pasować, ale niekoniecznie go naśladować. Czasem wystarczy bowiem nawiązać do innych pomieszczeń kolorystyką lub charakterystycznymi dodatkami.

Styl rustykalny

To piękne meble z różnych rodzajów drewna: przecierane, ługowane lub bejcowane na kolor lekko różniący się od naturalnego zabarwienia. Są to rozmyte błękity, morskie zielenie czy biel i wzory, np. kraty, paski lub elementy roślinne, o bardziej zdecydowanych barwach. Wszelkie rzemiosło ludowe jest mile widziane. Fronty szafek może zdobić ażurowa plecionka, witrażowe przeszklenie czy ozdobne filongi. Dodatki z wikliny, gliny i lnu podkreślają charakter wnętrza.… Na blatach i podłogach najlepiej wyglądają materiały naturalne: drewno, kamień lub odpowiednio dobrana ceramika. Rustykalne wnętrza najlepiej sprawdzają się na dużej przestrzeni. Prawdziwą ozdobą i chlubą takiego wnętrza może być piec kaflowy z żeliwnymi drzwiczkami lub bardziej nowoczesna jego wersja – kominek.

Bardzo zbliżony klimatem do wiejskiego jest styl regionalny. Przynależność stylistyczną do wybranego obszaru podkreślamy przez wprowadzenie do wnętrza rodzimych materiałów i charakterystycznego zdobnictwa. Ciężkie meble w kolorze naturalnego drewna, srebra, platery i pamiątki rodowe będą wyznacznikiem takiego wnętrza.

Styl Minimalistyczny

Źródeł tego stylu należy szukać gdzieś w Japonii, kojarzy się on z wyciszeniem, spokojem i perfekcją.

Meble pozbawione są jakichkolwiek ozdobników (rezygnuje się nawet z uchwytów na rzecz otwierania „na dotyk”). Wykonanie musi być idealne.

Urządzając kuchnię w stylu minimalistycznym, nie możemy zapomnieć o podstawowej zasadzie – im mniej, tym lepiej.

Inną odmianą stylu nowoczesnego jest high – tech. Jest to styl coraz częściej goszczący w naszych wnętrzach.

Klimat panujący w kuchniach high – tech przypomina klimat nowoczesnej fabryki lub laboratorium. Ważnym elementem jest tutaj bardzo specyficzne, techniczne oświetlenie. Światło kolorowe niebieskie, fioletowe, często jarzeniowe, podkreśla wyrafinowany chłód wnętrza. Do urządzania takiej kuchni używa się różnego rodzaju tworzyw sztucznych, szkła oraz blach nierdzewnych.

Styl Eklektyczny

Najkrócej mówiąc, jest to umiejętne mieszanie ze sobą różnych stylów. Pamiętajmy tylko, że jest to styl, który wymaga od nas ogromnego wyczucia i smaku. Czasami wystarczy jeden zdecydowany kolor, kształt mebla czy wzór na ścianie, aby wnętrze nabrało bardzo indywidualnego charakteru.

Styl Nowoczesny

To proste, geometryczne kształty. Dominują tu ruchome moduły mebli, które stanowią tło dla ekscentrycznych form sprzętu AGD. Najczęściej będą to kuchnie w kolorystyce zdecydowanie ciemnej lub jasnej. Fronty szafek są proste, pozbawione ozdobnych nacięć czy uchwytów, wykonane z drewna egzotycznego, np. wenge lub koto, czasami również ze stali i szkła. W kuchniach nowoczesnych często stosuje się też szafki o transparentnych frontach, których lekkość i nowoczesność dodatkowo podkreśla się przez ich podświetlenie. Na blatach i podłogach w kuchniach nowoczesnych najlepiej wyglądają parkiet egzotyczny lub gładkie płaszczyzny kamienia naturalnego.

Specyficzne kompozycje przestrzenne wnętrz pozwalały w mistrzowski sposób na planowanie całych kompleksów bez wyraźnego podziału na poszczególne pomieszczenia. Po za celami praktycznymi wynikającymi z wymogów określonych w kulturowym kanonie specyfika architektury dekoracyjnej we wnętrzach spełniała również określone funkcje estetyczne.

W Chinach od najdawniejszych czasów istniały przestrzegane przez architektów zasady kompozycji, wymagające stopniowego odkrywania przed gościem całych kompozycji pięknie wymodelowanych wnętrz. Najbardziej rozpowszechnionym typem kompozycji jest wolno stojący „ścienny” kompleks oparty między drewnianymi kolumnami.

Architektura dekoracyjna, często o bardzo skomplikowanym zarysie była wykorzystywana przez architektów i rzemieślników do zwiększenia dekoracyjności zespołu wnętrz. Kompozycyjną strukturę podkreślano przez powszechnie stosowane płaskorzeźby, które we wcześniejszych okresach wypełniały tylko ważniejsze pomieszczenia „galerie”, ale z biegiem czasu gdy w architekturze wnętrz coraz większe znaczenie zaczęła odgrywać dekoracyjność form płaskorzeźbą i reliefami zaczęto pokrywać całe powierzchnie kompleksów.

Motywy były przeróżne obok postaci zwierząt i ptaków szczególnie rozpowszechnione było stosowanie motywów smoków – symboli cesarzy oraz feniksów – symboli cesarzowych. W charakterze elementów zdobniczych stosuje się także cenione przez historyków inskrypcje, pieczęcie konfucjańskie oraz kaligrafię poematów i sentencji.

Podobnie jak motywy zwierzęce, roślinne czy kaligraficzne, symetryczne motywy o wyszukanych wzorach zdobią obicia ścienne lub ramy obrazów. Stanowią nie kiedy, niepowtarzalne dzieła sztuki ceramicznej lub grawerskiej. Charakteryzuje je duże bogactwo stylu i form. W odróżnieniu od motywów zwierząt czy ptaków, które były umieszczane pojendynczo pozostałe zdobienia umieszczane były symetrycznie parami od osi głównej kompozycji.

Imponujące elementy architektury dekoracyjnej wnętrz, częstokroć z dominującą formą zdobień ceramicznych, stanowią najbardziej charakterystyczną część wszystkich ważniejszych znanych kompleksów chińskich wnętrz od czasów dynastii Tang.

W klasycznej chińskiej architekturze wnętrz całą niemal powierzchnię ścian i elewacji zajmowały stylowe drzwi i okna, oraz pozostałe elementy tzw. „segmentów ściennych” płaskorzeźby, zwoje itp. Elementy zajmujące powierzchnię drzwi i okien często mają konstrukcję kratową, ażurową bogato zdobioną. Bez względu na to czy były to drzwi lub okno wewnętrzne lub te, które wychodziły na ogród lub ulicę były bardzo urozmaicone pod względem kształtu prześwitu o bardzo wyszukanej ornamentacji (wzory roślinne, stylizowane i wykańczane ceramiką). Rzeźbienia mogły również upiększać krzyżaki, gdzie w ażurowej kracie umieszczano rozetki, stylizowane kwiaty, liście itp.

We wnętrzach mieszkalnych uprzywilejowanych grup społecznych dużą wagę przywiązywano do kolorystyki. Niektóre barwy były zastrzeżone tylko dla wnętrz pałacu cesarskiego np. żółta, złota, purpurowa. Mimo to wnętrza należące niegdyś do właścicieli majątków ziemskich, zamożnych kupców i przedsiębiorców, dziś odrestaurowane przyciągają wzrok jaskrawością barw i bogactwem motywów zdobniczych.

Zastanawialiście się czasem jak wygląda rzeźba pochodząca z Dalekiego Wschodu ? Po co komu przywozić ją do Polski, skoro u nas nie brakuje rzemieślników którzy mogliby takie rzeźby wykonać? Dlaczego ceny artykułów pochodzących z tak dalekich regionów są tak wysokie? Co powoduje że chcemy je mieć dla siebie.

Odpowiedzi na te pytania można by szukać wszędzie, jednak najlepszym sposobem jest sprawdzenie samemu, dlaczego, skąd i po co ludzie sprowadzają do Polski unikatowe elementy dekoracyjne pochodzące z krajów trzeciego świata. Zacząć należy od tego gdzie najczęściej produkowane są rzeźba, przepiękna ceramika, meble kolonialne, płaskorzeźby czy też szkła stopione z kilku tafli. Te wszystkie unikatowe elementy można znaleźć w regionach Indonezji, kraju żyjącego z rzeźbiarstwa i wyrobów naturalnych. Wybierając się na wycieczkę do jednego z takich miejsc można znaleźć odpowiedzi na wszystkie męczące nas pytania: po co, ile to kosztuje, czy można znaleźć coś ciekawego itd itd..Już przekraczając granicę jakiegokolwiek miejsca będącego niejako pracownią ludzi tamtejszych regionów szybko do głowy wpadają odpowiedzi na wszystkie te pytania. Pracownia rzemieślnika z Dalekiego Wschodu wygląda jak namiot postawiony wyłącznie na wakacje i składamy po kilku tygodniach. Jednak nie, to jest całoroczna pracownia w której powstają te najcudowniejsze rękodzieła, przepiękne meble i inne wyroby z natury. Poza namiotem szybko zwrócić można uwagę na leżankę i zadać sobie pytanie: czy ten rzemieślnik tutaj sypia? Tak, oczywiście – to jest jego całe życie – namiot, leżanka i kawałek drewna w którym rzeźbi te cuda. Gdy się tylko trochę zmęczy kładzie się na swojej leżance i odpoczywa. Gdy wstanie pierwsze co robi zabiera się do rzeźbienia, po posiłku rzeźbi, przed snem rzeźbi…i tak cały dzień, miesiąc, rok..śpi wstaje i rzeźbi. To z takich miejsc pochodzą najpiękniejsze rzeźby czy też ceramika. Wydawać by się mogło, że skoro tak ciężko pracuje to i cena będzie wysoka – jest odwrotnie, cena jest bardzo niska. Jedynym problemem okazuje się kupno i transport wybranych artykułów do Polski. A zamówienie kontenera i otrzymanie go w stanie takim na jaki się czeka graniczy z cudem. jest to niekiedy loteria i stąd biorą się tak wysokie ceny w Polsce za artykuły które kosztują grosze. Jeżeli ktoś potrafi podjąć ryzyko, zamawia – nie każdemu udaje się otrzymać to co zamówił – ale bez ryzyka nie ma interesu. Wracając do rzeźb można się nimi zachwycać godzinami, każdy element jest tak dopracowany, że trudno uwierzyć, że zrobiła to ludzka ręka. Niekiedy rzeźba jest tak dopracowana, że widać w niej życie – na to wszystko składa się niesamowity talent tamtejszych rzeźbiarzy, potrafią wykonać rewelacyjne elementy, za które my jesteśmy w stanie słono zapłacić. Atutem takiej rzeźby jest również to, że jak ją zakupimy to nikt inny nie kupi identycznej figurki. Każdy element robiony jest osobno i nie jest to możliwe, aby powstały dwa takie same. Poza rzeźbami w Indonezji tworzone są piękne tafle szklane będące efektem topienia z sobą kilku tafli na raz, wytwarzana jest piękna ceramika i meble kolonialne.
Choć kraj ten jest tak odległy i zacofany to posiada w swojej kulturze coś co jest piękne – możliwość tworzenia przepięknych rzeczy z tego co oferuje natura.